اجتماعیاستان فارسامنیت ملیامنیتیسیاستشیرازعدالتفرهنگیمذهبی

“وحدت”، شعار یا الزام !؟

سلام.

به همت جمعی از دوستان، جمعه ۱۳ بهمن ۱۳۹۱ توفیق حاصل شد، نماز جمعه را در کنار برادران اهل سنت شیراز، در فضایی دوستانه و آکنده از مهر و محبت، اقامه کنیم.

در مطلب قبلی با عنوان “رابطه وحدت و شرک” به صورت اجمالی بر این نکته اشاره شد که لازمه مسلمان بودن، اعتقاد به وحدت است. چرا که بنا بر توصیه و سفارش قرآن و پیامبر(ص) «هرگاه فردی اقرار به شهادتین کرد، احکام مسلمان بر وی جاری می شود» لذا اگر فردی این اصل قرآنی و روایی را قبول ندارد؛ مسلمان نیست.

وحدت با شعار و تبلیغات آن هم منحصرا طی یک هفته(هفته وحدت) از سال، محقق نمی شود. تا زمانی که وحدت به صورت یک اصل اساسی و جدایی ناپذیر از ایمان و اعتقاد افراد تبدیل نشود، وحدت واقعی محقق نخواهد شد و هر آنچه که به ظاهر وحدت خوانده می شود جز حبابی از تحمل متقابل، تسامح و تساهل و یا ریا و تظاهر نخواهد بود.

چرا باید حضور تعدادی همشهری شیعه در مصلای اهل تسنن و اقامه نماز در کنار سایر برادران دینی، امری خارق العاده، بدیع و قابل تقدیر و ستایش باشد؟ چرا از این کار به عنوان یک “اتفاق” یاد شده و بُعد رسانه ایی به خود می گیرد؟ چرا نماز خواندن شیعه و سنی دوش به دوش یکدیگر و رو به یک قبله، عادت و یک کار معمولی نیست؟

تا زمانی که وحدت به خواست و اعتقاد قلبی مسئولین اجرایی و سیاسیون تبدیل نشده باشد؛ اقامه نماز مشترک شیعه و سنی نیز به یک عادت و کار معمول تبدیل نخواهد شد. به عنوان مثال وقتی از برخی مسئولین سوال می شود که چرا به فلان بنا که حاصل سرمایه گزاری و تلاش هم استانی ها و هم وطنان اهل سنت است، سر نمی زنید و در خصوص مسائل و مشکلات مد نظر طرفین به صورت مستقیم و بی واسطه صحبت نمی کنید؟ در پاسخ می گویند “می ترسیم!”؛”می ترسیم به ما انگ رابطه با اهل سنت را بزنند”. در این چنین شرایطی است که جهاد با نفس و مقابله با وسوسه وسوسه گران لازم و ضروری به نظر می آید.

واقعا جای تاسف است که مسلمانی به واسطه وابستگی های قومی-مذهبی خود را نسبت به مسلمان دیگر برتر دانسته و یا آنکه خدایی نکرده مسلمان دیگری را تکفیر نماید.

فارق از موضوع وحدت؛ باید گفت اهل سنت بخشی از هویت و موجودیت این شهر، این استان و این کشور هستند. هرگاه وحدت در ذهن و اعتقادات دینی مسئولین مذهبی، فرهنگی، سیاسی، امنیتی، اقتصادی، اجتماعی و … این شهر و کشور نهادینه شود آنگاه خواهیم دید که هیچ مسئولی در خدمت رسانی مرزبندی نکرده و مذهب و اعتقادات افراد در نحوه خدمت رسانی وی اصلا دخالت نخواهد داشت.

به امید روزی که قومیت و مذهب دیگر در اسناد هویتی مسلمانان جایی نداشته و همه آنها در یک کلمه “اسلام”، خلاصه شود.

انشاء الله.

برچسب ها
نمایش بیشتر

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن